proces7

Kościół zaś w takim katolickim państwie jak Polska, należy traktować z szacunkiem, o czym wiedzą wszyscy nasi politycy i żaden z nich mu się nie stawia, bo go zmarginalizują i odeślą w zapomnienie.
Juan Domingo Perón stawiał się wszystkim w okresie prosperity argentyńskiej, popierał Hitlera, Franco i związki zawodowe, potem zwalczał jankesów. Nikogo się nie bał, tak jak i jego Evita Duarte. Wiedział o tym krwawy wódz i duce Dominikany. Przez trzydzieści lat i jeszcze parę miesięcy był tam jedynym władcą. Miał wszystkich gdzieś, pobliską potęgę USA czy demokrację. Wiedział, że nie może postawić się Kościołowi Katolickiemu, bo znał losy Perona, ale zrobił to i zginął zamordowany. Nuncjusz papieski z Panamy nie uratował Noriegi, i teraz błąka się po więzieniach, najpierw amerykańskich, teraz francuskich.

Piszę zatem albo precyzyjniej: pisałem o rzeczach marginalnych, żeby nikomu nie daj boże się nie narazić. By mój głos nie stał się istotny na ważnych boiskach do gry o władzę. Poza tym pisanie o tym co piszą obciachowe mainstreamowe media, polemizowanie z ich kiczowatymi opiniami, jest logicznie rzecz biorąc casas pavosas. Choć, z fałszu może czasem płynąć prawda, przypadkowo, bo fałsz implikuje wszystko.
Teraz, kiedy się już postarzałem (fizycznie i moralnie), pragnąłbym napisać coś o sobie. Zwierzyć się i obnażyć. Wybieram to miejsce do tego typu wymiotowania, bo na Bloksie to wiecie, skasują i po ptokach. Choć tam jest pięć razy więcej wizyt, niż tu. Co skłania mnie do wniosku, że te wizyty niewiele znaczą.

W moim życiu dzieje się dziś strasznie dużo rzeczy, ale nie wiem czy one są blogosferalnie sprzedawalne. Ale coraz bardziej czuję, że chcę pisać pamiętnik, dla siebie, a blog jedynie mnie zdyscyplinuje, bym pisał systematycznie i dbale. By pisanie było giętkie i gładkie w miarę. Poza tym, mogę tu zerknąć czasem wstecz i spojrzeć jak zmieniały się moje style, formy i poglądy.
Blog to dla mnie pewna deklaracja i zobowiązanie. Nie opowiem też jak jest czy było naprawdę, napiszę tak jak zapamiętuję. Blogopisanie nie usprawiedliwi błędów, nie przywróci mnie do dawnego życia, które przegrałem.

proces7

Na pewno zdarzyło się wam natknąć na ten menadziowy beton. Mnie się zdarzyło. Na przykład w Tesco, gdzie w trakcie nocnych zakupów rozbiłem butelkę bourbona, przerażona kasjerka zawołała menadzia, który stwierdził, że muszę zapłacić, kiedy powiedziałem nie, zawołali ochronę. Ochroniarze to inny temat, prócz emerytowanych milicjantów, którzy są tymi dobrymi, są  wśród nich pryszczate osiłki, którzy marzyli o armii czy policji, ale nie przyjęto ich tam z powodu niedyspozycji psychicznych takich jak: sadyzm, depresje maniakalne i inne seksualne zboczenia. Oni wyobrażają sobie, że niepodporządkowany regulaminom klient to strategiczny cel w Afganistanie i marzą o tym by sprzedać mu rakietę w ryj. Że ten pieprzony klient – przestępca, to legendarny gangster, którego właśnie należy w blasku fleszy i kamer rzucić o glebę i zwinnymi ruchami nałożyć mu kajdanki. To jedyne co może się wydarzyć w życiu takiego ochroniarza, jego chwila flar i potęgi.
Wówczas w Tesco tak się wystraszyłem tej nocy, że sam wezwałem policję, ale i tak zapłaciłem, dla świętego spokoju i z przerażenia.
Menadzie często są takim murem, firewallem, który niczym zasieki chroni firmę przed niezadowolonymi klientami. Szeregowy pracownik odsyła nas oczywiście do menadzie, który gówno znaczy, ale ma plakietkę czy mówi o sobie „menadżer”, albo w mailu podpisuje się jakoś tam. Menadzio do spraw potarganych i zasranych. Większość klientów męczy się po odbijaniu piłeczki ze ścianą, stąd rezygnują. Gdy menadzie jest zbyt ambitny i psuje wizerunek firmy, zawsze można go bez skrupułów wypierdolić albo awansować.

Ekstremalną przygodę przeżyłem z menadziami noclegowni Etap w Warszawie. Notabene przy okazji imprezy Onetu Blog Roku. Tak bardzo ich uraziło to, że powiedziałem, iż nic nie znaczą, że wezwali policję, która chroniąc kapitalizm przed kulturą (bo nominację dostałem w takiej kategorii). Natychmiast, nagiego, owiniętego tylko w derkę, przewieźli mnie śródmiejscy, warszawscy stróże prawa, do izby wytrzeźwień (miałem poranne 1,5 promila). Po drodze, w śniegu, dostałem, taki nagi i z kajdanami na plecach jeszcze po ryju. W warszawskiej izbie, już trzeźwy byłem poddawany eksperymentom przez lokalnych unterscharfuehrów i mengelów. A który sąd uwierzy, że pijany ma rację, wobec zeznań dwóch policjantów? Nawet żaden sąd nie przesłucha świadka obrony, bo nadużycia policji mogłyby zachwiać poczuciem bezpieczeństwa oglądaczom serialu „Ojciec Mateusz” i innych kryminalnych zagadek.

A pomyśleć, że cała historia zaczęła się od menadziów noclegowni Etap w Warszawie, sztuk dwie, bo w armii liczy się sztuka. Sztuka, która absolutnie nic nie ma wspólnego z kulturą.

Ale taka instytucja menadzia musi być, bo my zjadacze powszedniego, naszego batonika mars, święcący imię M jak miłość, bo jako w serialu, tako i w życiu, musimy czuć się szczęśliwi i bezpieczni. My dobrze naoliwieni i idealnie pasujący do konstrukcji precyzyjnego mechanizmu kart i kredytów musimy być jeszcze lepiej dostosowani, bo jutro należy do nas, a chwała czeka niewidzialna.

proces7

Vincent van Gogh podziwiał Paula Gauguina za to, że ten dzikus malował swe płótna penisem, dlatego są takie mocne. Szalony Holender zwierzał się Koke, że lepiej maluje, gdy ma pełny magazynek pożądania, bo wówczas obrazy pokrywa nie farba, a sperma. Która upływa na obrazy, miast w kobiece łona. Koke miał inne zdanie. Zaspokojony i spełniony seksualnie, z oczyszczonym od żądz umysłem, witał w umyśle krystaliczną, nieskażoną chuciami wenę.
To co pisałem o Koke i Szalonym Holendrze wiem z książki Mario Vargasa Llosy Raj tuż za rogiem.

Kontrolowanie masy krytycznej, która eksplodowałaby jedynie chaosem, prymitywnymi bohomazami jest nużącym zajęciem, wypalającym energię. Lepiej racjonować pociski, nawet gdy magazynek jest pełny.
Llosy nie musicie czytać, no może jedną obowiązkową pozycję, ale jeśli ktoś nie widział filmu Stanleya Kubricka, którego tytułu pożyczyłem dla mojej notatki, to pomylił się wielce szukając czegokolwiek na tym blogu.

proces7

Nie wiem co się stało z dawnymi ekipami blogowo – czatowo – forumowymi , zdecydowanie mnie to nie interesuje, nie tęsknię też za minionymi dziewczynami, które przecież stanowiły jedyny napęd dla moich twórczych silników i nie zaśpiewam dla nich To all the girls i’ve loved before.
Bo jeśli ktoś opuszcza terapie, znaczy, że jest zdrów i zajął się normalnym życiem. Zakupami w Tesco, oglądaniem seriali, płaceniem podatków, liczeniem pieniędzy i załatwianiem kredytu na nowy mały, biały domek.

Jeśli ktoś z was był albo w szczególności w szpitalu psychiatrycznym, ten wie, że w takich miejscach zawiązują się szybkie więzi, w krótkim czasie i dość mocne. Moim zdaniem najbliższe definicyjnie tym wirtualnym, z wszystkimi tymi atrybutami égalité, fraternité. Ale, choć miło wspominamy te czasy hospitalizacji, nie chcielibyśmy tam przecież wracać.
W tych terapijnych miejscach umieramy po prostu wolniej. Ale podczas tej życiowej i realnej akceleracji nie oglądamy się za siebie, nie interesują nas losy dawnych, efemerycznych przyjaciół. Może mgnie nam coś chwilowo, kiedy usłyszymy o ich śmierci. Wtedy niektórzy z was zastanawiają się być może nad tym, czy życie polega na tym, by żyć, czy na tym, by przeżywać innych. Ja się zastanawiam.

proces7

proces7

Coraz bardziej rozumiem, że to nie jest tak, iż dzisiejszy świat jest zły, powierzchowny, majewski, bezrefleksyjny, wojewódzko – serialowy i dodowo – pudelkowy. To ja jestem z innej bajki, z innej sfery, tej, która już dawno została pokoleniowo wymieniona. Wszystkie pociągi już odjechały, czuję się stary zmęczony na peronie i wiem, że dla świata jestem archaiczny i śmieszny. A z mojej wiekowej półki już z wolna zaczynają ściągać.

proces7

Pozwalam sobie na tę metafizykę powyżej, bowiem nie zależy mi na frekwencjach, szokach czy lansach. A czytelnik, który się tu ostał jest subiektywnie cierpliwy wobec mnie, sprzedam mu zatem wszystek kit jaki posiadam. Jak zawsze powiadałem, słów kupić się nie da, ale można je sprzedawać. Chociaż dziś na blogach – by notka w ogóle mogła zaistnieć w blogoprzestrzeni – konieczny jest obrazek. Najlepiej szokujący, intrygujący, ładny. Jak reklama papieru toaletowego albo ziołowych środków przeczyszczających. Nikt przy zdrowych zmysłach nie zamieści fotografii kupy z idealnych jelit nawet choćby najzdrowszego człowieka na Ziemi. Wstawią zdjęcie pięknej kobiety, która w domyśle będzie już wysrana, zadowolona, zapoznana z ulotką, poradzona u farmateraptusa i gastroterapeutyka. Jakieś czerwono – niebieskie kreseczki pokażą w erotyczny sposób działanie środka w zdrowym i pięknym ciele.

Tyle o popularności, blogowych wdzięczeniach się do czytelników, a teraz, na koniec, o blogowych ogrodach i wzgardzonych kochankach Madame Blogosfery.
Blog to ogród, który trzeba pielęgnować, siać, sadzić, wyrywać chwasty, buraki itd., itp. W innym razie blogopisanie nie ma sensu. Oczywistym jest, że ja nad blogiem w tym sensie się zastanawiam. Owszem, można go odłożyć ad acta, a następną notatkę ad calendas graecas, ale czy wówczas nie stanie się on jedną z tych zbędnych rzeczy, które nas otaczają? Stary magnetowid nieużywany od dziesięciu lat, sweter z czasów studenckich, książki, fiszki, ulotki, stare lub czasopisma, fotografie, płyty winylowe. Grafomańskie wierszyki z czasów licealnych.
Pewne notatki z przeszłości dziś mi się nie podobają, a może inaczej: nie lubiłbym ich, gdyby chciało mi się do nich wracać. Nie kasuję ich, bo ich nie czytam, a sądzę, że lektura moich pism wirtualnych z przeszłości skończyłaby się kasacją i kastracją. I „Qui penis” nie mąciłby wody, a pozostałby okaleczony, a bez tych jaj, które towarzyszą blogopisaniu, bez tych jaj, dzięki którym czasem się uśmiecham, to blogowanie w ogóle nie miałoby sensu. Najbardziej pozbawione byłoby sensu w aspekcie terapeutycznym. I chyba dlatego nie traktuję dziś, na razie, mojej przeszłej i zaprzeszłej (plusquamperfecti activi) obecności w wirtualnym świecie ogniem i mieczem.

To pisałem ja, proces siódmy. Tę notatkę jako pierwszą napisałem i wkleiłem na blog używając laptopa, co było dla mnie wydarzeniem przełomowym, jak wizyta u dentysty po dziesięciu latach ukrywania przed nim zębów i mam w nosie to, że się ktoś z tego śmieje. Notkę pisałem w piżamie, w deszczową sobotę – najparszywszy dzień tygodnia dla blogoprzestrzeni.

Dzisiejsze reklamy czy telewizyjne opery mydlane pomijają te fragmenty życia człowieka, w których czuje ból, korzysta z toalety robiąc śmierdzące gówno. Na początku tygodnia obejrzałem – dotowany, jak się dowiedziałem przez serial „M jak miłość” – program „Lis na żywo”, który rzekomo miał analizować gusty dzisiejszego telewidza, ale de facto był reklamą filmu „Och Karol”. Była tam obecna, pośród innych gwiazd, Ilona Łepkowska, taki polski odpowiednik Boliwijczyka Pedra Camacho z książki Mario Vargasa Llosy „Ciotka Julia i skryba”. Przy czym tam akcja rozgrywa się w Limie, w epoce radia, dobre kilkadziesiąt lat temu. Ale nic się od tego czasu nie zmieniło. Cóż z tego, że opery mydlane sprzedawało radio, potem telewizja, księgarnie, Internet, później zaś znów telewizja. Sądzę, że pani Łepkowska nie czytała Llosy z prozaicznego braku czasu; Pedro Camacho pracował pewnie koło setki godzin tygodniowo. Gdyby czytała, wiedziałaby jaki smutny los ją czeka. Boliwijczyk żył tylko pracą. Na koniec wszystko mu się pokiełbasiło i postaci z jednych seriali, zaczęły nieoczekiwanie pojawiać się w innych.

Mała dygresja: Czy Llosa nie mógłby być dziś uznany – zamiast za wybitnego pisarza iberoamerykańskiego, wspaniałego nurtu, laureata Nobla – za twórcę popkulturowej papki. Pewnie jest gdzieś na granicy. Ale broni go jego mądrość i mistrzostwo pilnego ucznia Borgesa i Dostojewskiego.

Telewizor często towarzyszy mi jako kołysanka, zamykam oczy i wydaje mi się, że słucham radia, usypiam. Mam wrażenie, że w tych serialach wszystko się powtarza. Wichura z „Czterech pancernych” jest już dziadkiem i ma żonę,. Doktor z jednego serialu, przebiera się w drugim za księdza. Nawet w którymś widziałem Brunnera, który wcale już nie jest świnią i nie pamiętam czy ożył, uśmiercony wcześniej przez Klossa, czy wyszedł z paki po odsiadce za zbrodnie przeciw ludzkości.. Pojawia się też cała masa młodych siks, które mogłyby – tak samo ubrane i mówiąc tę samą kwestię – grać w każdym serialu. Są tak podobne do siebie, tak bezbarwne, że aż nijakie i nie odróżniam ich od siebie.
Być może cała recepta na pisanie cennych na rynku scenariuszy polega na tym by pisać tak jak nie wygląda życie? Że nie może tam istnieć nic prawdziwego?

Jedno jest pewne, stoją za tym duże pieniądze, tak jak za hazardem, prostytucją, koncernami petrochemicznymi i polityką. Może wielu z współczesnych, podstarzałych już buntowników, easy riderów tego nie wie, ale z rynkiem się nie walczy. Wykorzystuje się jego fale, surfując, albo przygląda się z oddali. Czując złość, zmieszaną z pogardą. Że lepsi przegrywają, że świat jest zły i niesprawiedliwy. Wtedy oczywiście dochodzimy do wniosku, by poprzez podróże w zaplombowanych pociągach, wylądować na Dworcu Fińskim w Petersburgu i tam zacząć wszystko od początku.

proces7

Sprawę turnieju na Blog Roku zupełnie przespałem. Gdybym nie spał, blog był bym wystawił, albowiem Turnieje Onetu niezwykle wartościowymi dla blogosfery są i zachwycają. Dlaczego zachwycają? Bo są wartościowe i niosą przesłanie, przemawiają. Pokazują, że blogopisacza stać na wiele. Mało tego, one mówią, że stać go na więcej, że blogoprzestrzeń stać na więcej. A kto tego nie kuma, ten głąb. Rozumiem, że ta cała esemesowa szopka, choć dzięki niej wygrałem Kulturę za 2007 rok, to fajans i popelina, i kryształowe pucharki, i w ogóle casas pavosas. Niestety, blogi są popularne jedynie w blogoprzestrzeni i tak chyba musi być. Kiedy oglądałem Paszporty Polityki, jeden z nagrodzonych powiedział coś w stylu, że cieszy się z wyróżnienia szczególnie, bo jako pisarz, nie musiał nigdzie wysyłać esemesów, tańczyć na lodzie i o głodzie, po prostu właściwa kapituła odnalazła go sama i nagrodziła. No mogłoby być i tak z blogami, ale nie sądzę, by zdarzyło się to przed śmiercią blogosfery.

Ci, którzy startowali, wiedzą jak to z tym głosowaniem jest. Te sms – y trzeba wydrzeć pazurami z ziemi, kilofem wyszarpać, niczym diamenty z węgla. Najcelniej i najrzetelniej, żeby siła w ramionach i trud ten wykonać. Oczywiście ci co mówią, że zagłosują, nie wyślą, trzeba stanąć nad realnym telefonem i pilnować delikwenta, uprzednio go skorumpowawszy, z odbezpieczonym pistoletem przy jego skroni. Albo, co najwygodniejsze, zakupić startery, stracić nieco kasy, ale zachować dumę. Ja, przykładowo w tym roku wysłałem 0 (słownie: zero) esemesów. Choć niby tylu blogopisaczy znam.
Moje blogaski wystawiałem trzykrotnie (raz, dwa, trzy), z różnym powodzeniem. Fajna zabawa to była i niczego nie żałuję, grzechów mych też nie pamiętam.

Co do samej gali blogowej, to bardzo fajna rzecz, można na własne oczy zobaczyć piszących blogi, napić się za darmochę, zjeść, pogadać. Jeśli Onet zafunduje noclegi w hotelu Etap – nie nocować pod żadnym pozorem w tym trefnym miejscu!
Mnie ten pozornie darmowy nocleg kosztował dodatkowe dwadzieścia cztery godziny; kilkanaście w izbie wytrzeźwień (podejrzewam, że menadzie tego hotelu mają umowę z izbą wytrzeźwień) i kilkanaście godzin na policji. Był to mój dziewiczy raz, więc przeżyłem to jak pobyt w obozie koncentracyjnym, bez praw, obity i dobity. O chłodzie, głodzie w demokratycznym państwie. Pocieszała mnie jedynie myśl,  że władza, która zadziera z kulturą zawsze kończy źle. I powiem wam jeszcze, że wyszedłem szczęśliwy, że po tych wszystkich torturach i eksperymentach, którym  mnie poddawano, później zaś upokorzeniach w komendanturze policji, byłem szczęśliwy, że sprawa nie skończyła się w komorze gazowej i nie wróciłem z Konkursu na Blog Roku przez komin krematorium. Więc Gala tak, jeśli nocleg w hotelu Etap, nigdy nie idźcie tą drogą!

Jeśli chodzi o kwestię menadziów hotelowych i innych, opiszę ją niebawem gdzieś z całą pewnością. Będą to takie moje, filozoficzno – nostalgiczne impresje.

Mało mnie tu, ale im więcej ciebie na blogach, czatach czy forach, tym mniej cię w innym życiu. Traktowałem blog jako terapię, stąd należałoby sądzić, że jestem wyleczony. Albo pozostaję przypadkiem nieuleczalnym i Internet mi nie pomoże. Drogą ucieczki też nie jest, bo przed samym sobą uciec się nie da.
Pisałem kiedyś gdzieś chyba, że jeśli istnieje przyjaźń wirtualna, to odejście kogoś bliskiego z sieci powinno nas cieszyć, jak ucieczka współwięźnia z paki. Bądź zwolnienie warunkowe, albo koniecznie lub wystarczająco bezwarunkowe. Czy w świat bardziej szczęśliwy i bardziej realny? Tego nie wiem. Dziś ludzie z sieci, ich myśli ich problemy, życie są dla mnie błahostką, niczym. Nie muszę pisać, stąd nie piszę. Kiedyś musiałem, a sieciowe więzi były dla mnie wszystkim co miałem.

proces7