wirtualne impresje

Nie powiem, że wcale, lecz niezwykle rzadko zaglądam w teksty, które napisałem w przeszłości. Kiedy mi się przypomni, że coś kiedyś na jakiś temat napisałem, linkuję to czasem, jako skojarzenie czy reklamę swej dawnej perspektywy. Ale i wtedy też nie czytam.
Większość rzeczy, szczególnie tych, które były nastawione na wysoki obrót, deprecjonuje się najzwyczajniej. Staje się w mych oczach czymś co warte jest jedynie śmietnika. W zasadzie to niewiele mam tekstów dawnych, które by się nie zdezaktualizowały.
Po części wynika to z konstrukcji bloga: coś jest dziś, teraz, notka na wierzchu, potem schodzi do magazynów, katalogu rzeczy bezużytecznych. Coraz częściej łapię się na tym, że są to rzeczy, dziś już wielokrotnie celowo wstawiane, nastawione na duży obrót i mały zysk. Nikła satysfakcja dla mnie, a sporo czytelników. Nie umiem balansować na tej równoważni: piszę bo chcę, bo mam pasję, z drugiej strony zachęcając innych do czytania, komentowania czy posiadania jakiejś opinii na temat. Temat, na który właśnie piszę.
Nie wiem czy to jest dobrze czy źle, że potrzebę narracji rodzi czytelnik, frekwencja i komentarze. Że to te sprawy determinują blog jako obiekt. Bo przecież, nim coś opowiem, zastanawiam się, czy znajdą się chętni by to przeczytać. Potem staje się to automatem, manierą, schematem. Chyba trudno jest powiedzieć, ile w twórcy bloga jest własnej kreacji, ile zaś w nim kopisty. Kopisty, nie plagiatora, bo w sieci słowo plagiat ma inny wymiar niż w realnych odnośnikach blogosfery.
Jedną z najniebezpieczniejszych pułapek, prowadzących do zniewolenia – nazwijmy go – pisarza sieciowego, jest uleganie iluzji, iż dzięki podpinaniu chodliwych i popularnych reklam, odwołań czy nawiązań, ktoś dostrzeże w nim wartość. Bo ciekawie i oryginalnie spojrzał na rzecz,  napisał urokliwą pointę dla całości.
Gdyby to przenieść na grunt realny, można by użyć porównania: wydajemy album z nagimi fotografiami gwiazd i “okraszamy” go swoją poezją, impresjami. To po co ludzie kupują ów album? By przeczytać naszą twórczość czy obejrzeć obrazy? Odpowiedź jest jednoznaczna z pozoru, bo gdyby wydać te rzeczy osobno, to efekt można przewidzieć. Dlaczego z pozoru? Bo opinie kogoś sławnego i uznanego byłyby przecież cenniejsze niż komentarze kogoś nieznanego. Choć do tego wszystkiego dochodzi stosowny marketing. Można ludziom wmówić, co lubią czytać i jaki mają gust. I jaką mają opinię na dany temat.

Czytając w Gazecie Tomasza Lisa, można odnieść wrażenie, że Polska prezentuje się fatalnie na olimpiadach w ogóle i że pierwszy udział Polaków w ME w piłce nożnej był porażką. Jakże mieli wcześniej doznać porażki na tej imprezie, skoro nigdy wcześniej na nią się nie zakwalifikowali?
Mało komu przyjdzie do łba, by zerknąć na olimpijską tabelę wszech czasów i zobaczyć, że wyprzedzamy kraje, w których żyje wielokrotnie więcej ludzi niż w Polsce: Meksyk, Brazylię, Turcję, że nie wspomnę o ponad miliardowych Indiach.
Idę o zakład, że w knajpach, tramwajach i na plażach wielu ludzi podzieli opinię Lisa i stanie się propagatorami takiej idei: polski sport jest na dnie.
Nikt nie spojrzy na moją perspektywę, w której stwierdzę, że Polska należy do światowych mocarstw w sporcie. I to w szerokim spektrum dyscyplin, wcale nie niszowych, jak powiedzmy Chiny, które postawiły właśnie na duży obrót. A wychwalani i hołubieni przez redaktora Amerykanie zapewnili sobie prawie połowę złota dzięki jednemu pływakowi – Michaelowi Phelpsowi.

Wracając do moich rozważań, sądzę, że nie da się uniknąć tej potrzeby akceptacji, chęci dowartościowania się, nawet, jeśli mamy świadomość iluzji statystyk, pochlebnych komentarzy, pochwał. Bo przecież tę mocną krytykę możemy na swoim blogu usunąć. Wiadomo, że jesteśmy najlepsi i najfajniejsi, a ci którzy sądzą inaczej, niech spierdalają. Wredne trolle.
Moje pragnienie plasowania się wysoko w statystykach, wyszukiwarkach, tylko chwilami było zabawą. Najczęściej przekształcało się w chęć zniwelowania moich ukrytych kompleksów, ale i też w pragnieniu posiadania złudnej władzy w postaci mocnego głosu, tuby propagandowej.
Na blogu też trudno sprecyzować pojęcie zysku, stąd odniesienie do starej handlowej zasady: duży obrót mały zysk, nie jest nazbyt trafne. Chyba, że istotnie, strona służy do zarabiania pieniędzy. Ale jeśli nie? To po cóż mi w takim razie czytelnicy, którzy przyjdą tu obejrzeć obrazki jakie zamieściłem? Jeśli sam ich nie namalowałem? Nie chcę ich sprzedać? Czy fragmenty filmów, które wprawdzie lubię, ale ich reklamą zainteresowany nie jestem?
Może niektórzy przyjdą, bo będzie im się zdawało, że coś się tu dzieje. Potem, kiedy ich zobaczę, dojdę do wniosku, że tu coś się dzieje. I tak będziemy gawędzić, ulegając wzajemnie iluzji, że piszemy o czymś ważnym.

proces7